Cookie beleid AGOVV

De website van AGOVV is in technisch beheer van VoetbalAssist en gebruikt cookies. Hieronder de cookies waar we je toestemming voor nodig hebben. Lees ons cookiebeleid voor meer informatie.

Functionele cookies

Voor een goede werking van de website worden deze cookies altijd geplaatst.

Analytische cookies

Google analytics Toestaan Niet toestaan

Marketing cookies

Facebook Toestaan Niet toestaan

Bont & Blauw (10) Simon laat zich ook in clubhuis leiden door zijn geloof

Bont & Blauw (10) Simon laat zich ook in clubhuis leiden door zijn geloof

Simon laat zich ook in clubhuis leiden door zijn geloof

RHF_9749-2.jpg

Wie ook maar een heel klein beetje verder gaat dan lekker ouwehoeren over voetbal, een pilsje pakken, problemen met je schoonmoeder of een bal gehakt, komt bij Simon Uiterwijk (41) al snel in aanraking met zijn diepgewortelde geloof in de Kerk van Rome. Nagenoeg alles wat Simon doet, heeft op de een andere manier met zijn religieus beleven te maken. Met het runnen van het clubhuis is dat niet anders. Simon wil dienstbaar zijn, hij is niet uit op enig financieel gewin en leent zijn oor aan een ieder die daarom vraagt. Omdat hij oprecht gelooft dat de Schepper van hemel en aarde dat van hem verlangt, waar hij zich ook bevindt.

De Kerk gaat in zijn doen en laten voor alles, AGOVV is een goede tweede en dan is er ook nog het Leger des Heils. Drie keer per week bereidt Simon voor pakweg honderd mensen in een Apeldoornse keuken onder auspiciën van het Leger een gezonde warme hap. Dat het Leger des Heils geen banden heeft met Rome, maakt Simon niets uit.

RHF_9764-2.jpg
Glas in lood omringt Simon dagelijks. Zowel in de kerk als bij AGOVV 


Sober leven
Simon zelf leidt een sober leven. Hij is single en leeft van een vergoeding die hij van zijn Kerk en van het Leger des Heils ontvangt. Voor AGOVV werkt hij meer dan 40 uur per week pro deo, in de meest letterlijke zin van het woord. Hij doet dat al een jaar of elf en hoeveel jaren hij daaraan gaat vastknopen ligt aan wat de Grote Roerganger, hoog in de hemel, met hem van plan is. Hij mag dan celibatair door het leven gaan, diep in zijn hart hoopt hij ooit nog eens tegen een geestverwante vrouw aan te lopen die met hem dat leven wil delen. Met ziel en zaligheid, dat moge inmiddels duidelijk zijn. Simon neemt het huwelijk (een van de katholieke sacramenten) bloedserieus. Hij heeft nog nooit op z’n pad de ware moge ontmoeten. Maar als het ooit zover komt, is het niet zomaar een verkering. En allesbehalve vrijblijvend. Het verbond dat hij sluit zal een einde maken aan zijn clubhuis-bestaan. Want als hij een gezin wil stichten is dat nu eenmaal niet mogelijk met het weinige waarmee hij nu genoegen neemt.

Simon is een zogeheten acoliet, een volwassen misdienaar. Zijn roeping gaat ook verder dan de Onze Lieve Vrouwe Kerk (voorheen Mariakerk) aan de Hoofdstraat. Hij staat bisschoppen bij als daarom wordt gevraagd bij de mis en zelfs ’s lands kardinaal weet hem en zijn groepje acolieten te vinden. Ook tot andere hand- en spandiensten is hij zodra hij de handen vrij heeft bereid.

Hij groeide op in een arbeidersgezin in Apeldoorn Zuid. Simon is het oudste kind en heeft een jongere broer en zus. ,,Ik denk dat ik van hen het meest praktiserend ben. Hoe dat komt? Door de katholieke omroep op tv ben ik in mijn pubertijd anders naar dat geloof gaan kijken. Ik herinner me nog een documentaire over Lourdes die een grote indruk op mij maakte. Ik was getroffen door de sfeer. Naar dat toverland wilde ik toe. Wat daar had plaatsgevonden, was toch onverklaarbaar, daar moest toch iets heel bijzonders zijn gebeurd.’’

Simon doelt op de Maria-verschijningen aan het 14-jarige meisje Bernadette Soubirous. En toen zijn oma kort na die tv-uitzending aan hem vroeg om met haar mee te gaan op een pelgrimsreis richting Lourdes, was hij meteen helemaal om. ,,Dat kon gewoon geen toeval zijn.’’
 WhatsApp_Image_2024-06-28_at_12.11.50.jpg

Negen keer
Nu, zoveel jaren later, heeft Simon het bedevaartsoord al negen keer bezocht. Reis tien ligt in het verschiet. Maar een van die eerste keren staat hem het meest bij. Hij dronk van het heilige water uit de bron. ,,Het was de laatste dag van dat bezoek. Het heeft niets met een genezing te maken, maar ik heb daadwerkelijk wat gevoeld. Een brandend gevoel in mijn keel. Daar bij die grot is het gebeurd. Wat precies kon ik niet verklaren.’’

Het bijzondere van Lourdes kan hij wel onder woorden brengen. ,,Ik kan daar te midden van zeg maar geestverwanten mijn geloof belijden op een manier die nergens anders mogelijk is. Het geloof schept een hele diepe band. Het voelt als thuiskomen. Alsof je in het land bent, waar je wenst te zijn, waar je je helemaal op je plek voelt.’’

Simon heeft een aantal wensen. Wanneer en hoe, ligt in de schoot van de toekomst verborgen. ,,Ik ben vernoemd naar Petrus en die naam betekent rots. Ik wil naar het Vaticaan, naar de St. Pieter in Rome, waar het graf van Petrus is. Daar liggen de wortels van de Kerk. Ik ben er nog nooit geweest. Zo is het ook met Israël. Als ik daar nog een keer in mijn leven naar toe mag gaan, is dat voor mij geen vakantietochtje, maar een spirituele reis naar de heilige plekken waar het allemaal begon. Mijn grootste wens is om mij dan in de rivier de Jordaan opnieuw te laten dopen.’’

De doorgeschoten commercie in de bedevaartsoorden neemt Simon voor lief. Hij weet het kaf zelf goed van het koren te scheiden. De liefde die hij van de Almacht zegt te ontvangen, maakt hem allesbehalve blind voor de dagelijkse realiteit. Al staat wel nagenoeg alles wat hij doet in het teken van het Hogere. Ook in de kantine. Vrij recent nog, zag hij zich voor het eerst genoodzaakt een man de deur te wijzen. ,,Hij misdroeg zich en dat was niet de eerste keer. Als het moet, grijp ik in. Dat is een van mijn taken en daar deins ik niet voor terug.’’

Voor Simon is een goed bestierd clubhuis een warme huiskamer. Hij wil het de mensen die er komen naar de zin maken. Jong en minder jong, al hebben kinderen in zijn beleving voorrang. Ook als ze met een vriendje een bestelling doen en een enkeling dat niet kan betalen. ,,Dat betaal ik wel uit eigen zak. Dat heeft met mijn gevoel voor rechtvaardigheid te maken.’’

RHF_9757-2.jpg
Simon is zeer trots op de gewonnen beker van 'Beste bal gehakt van de competitie', seizoen 2022-2023

Gehaktballen
De chef-kok van het Leger des Heils in Apeldoorn is in het clubhuis vermaard om de gehaktballen die hij voor een scherpe prijs levert. Hij geeft weinig inzicht in de receptuur, maar hij zegt eerlijk dat hij de ballen niet zelf draait. ,,Ze komen kant en klaar van de leverancier, wegen 170 gram en zijn gewoon goed. De twist die ik eraan geef, is de jus. Daardoor smaakt de bal heel lekker. Hoe ik die jus maak, vertel ik niet.‘’

Wel wil Simon kwijt, dat hij zelden of nooit in een restaurant komt. ,,De vakanties uitgezonderd. Dan kook ik niet. Ik ben een echte vleeseter, liefst biologisch. Met een ribeye doe je me een groot plezier. Ik hou ook van pittig eten. Indisch bijvoorbeeld. Kruiden zijn voor mij de geest van de maaltijd.’’


Kritiek
Pittig is ook de kritiek die hij zelden in het openbaar geeft op misstanden binnen zijn Kerk. Dat eeuwenoude instituut wil nog wel eens het een ander onder het kerktapijt vegen. Hij is ook wars van discriminatie van gelovige minderheden, kerkgangers met een andere seksuele geaardheid die ook als stel om een zegen van een priester vragen. Hij hekelt grove scheldpartijen op het voetbalveld. Heel af en toe valt hij in als daarom wordt gevraagd als scheidsrechter. Maar op zondag hoef je niet bij hem aan te kloppen. ,,No go. Dan ben ik het liefst in de Onze Lieve Vrouwe Kerk, de laatste katholieke kerk die nog open is in Apeldoorn. Ik vind het vreselijk dat de andere kerken nog niet eens zo heel lang geleden gesloten werden. Dat deed en doet nog steeds pijn. Als acoliet assisteer ik ook buiten de stad. Met groot plezier.’’

FB_IMG_1719171294121.jpg
Simon in zijn 'tweede thuis', de Mariakerk Apeldoorn

Minder plezierig was de degradatie van het eerste elftal van AGOVV. ,,Ik heb het zien aankomen’’, mijmert Simon. ,,Onder leiding van trainer Gerrit  Brouwer was er meer discipline. Gerrit straalde gezag uit. En er heerste een andere sfeer. Je zag de jongens vaak na de training in het clubhuis. Dat werd gestimuleerd. Nog even op een andere manier bij elkaar zijn. Een kwestie ook van teambuilding. Dat heb ik gemist. Vanaf dag 1 was het een kutseizoen.  Maar je weet ‘t. Als clubman maak je hoogte- en dieptepunten mee. En ik ben een clubman. Van mijn ouders moest ik destijds aan sport gaan doen. Het liefst in de buurt van de Herderweg, waar we toen nog  woonden. Via het telefoonboek kwam ik min of meer toevallig bij AGOVV terecht. En ik ben er nog steeds.’’

Toeval zei je, Simon? Hij glimlacht. Hij zegt het niet, maar denkt bijna hardop. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. En wat hij als jonge veertigplusser op zijn weg zal vinden en wie hij zal ontmoeten, is niet aan hem. Een ook niet aan AGOVV. Aan niemand die sterfelijk is. Simon weet waar hij moet zijn. En dat is in zijn diepe beleving meer dan goed. ,,Ja, het geloof geeft me rust.’’

 

Journalist David Levie interviewt in zijn rubriek Bont en Blauw (club)mensen met een blauw hart.

 

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!